Πώς προσαρμόζονται τα διαφοροποιημένα κύτταρα σε ένα κοινό αναπτυξιακό σήμα;
Κατά τις αναπτυξιακές μεταβάσεις, πολλοί κυτταρικοί πληθυσμοί εκτίθενται στο ίδιο συστηματικό ενδοκρινικό περιβάλλον. Οι αποκρίσεις τους, ωστόσο, διαφέρουν: τα κύτταρα μπορεί να διατηρήσουν τη λειτουργία τους, να μεταβάλουν τη δραστηριότητά τους, να συμβάλουν στην αναδιαμόρφωση ενός ιστού ή να απομακρυνθούν.
Η έρευνά μου εξετάζει πώς ρυθμιστικοί μηχανισμοί που δρουν μετά τη μεταγραφή επιτρέπουν στα διαφοροποιημένα κύτταρα να μεταβάλλουν γρήγορα την απόκρισή τους, χωρίς να απαιτείται απαραίτητα αλλαγή της ταυτότητάς τους. Χρησιμοποιώ τη μετάβαση από την προνύμφη στον ενήλικο οργανισμό ως πειραματικό σύστημα στο οποίο η ορμονική σηματοδότηση, η απόκριση σε στρες, η μετα-μεταγραφική ρύθμιση, η αύξηση του γονιδιωματικού περιεχομένου και η κυτταρική απομάκρυνση μπορούν να μελετηθούν μέσα στο ίδιο φυσιολογικό πλαίσιο.
Η ανάπτυξη προσφέρει ένα ελεγχόμενο πλαίσιο για την αναγνώριση γενικών αρχών. Οι ίδιοι μηχανισμοί που στη φυσιολογική ανάπτυξη συντονίζουν την προσαρμογή των κυττάρων μπορούν, όταν απορρυθμιστούν ή πάψουν να λειτουργούν συντονισμένα, να οδηγήσουν σε επίμονες ή ακατάλληλες μεταβολές της κυτταρικής λειτουργίας και να συμβάλουν στην εμφάνιση νόσου.
Κεντρικό ερώτημαΠώς αλληλεπιδρούν η μετα-μεταγραφική ρύθμιση, η οργάνωση του RNA και των πρωτεϊνών και η κυτταρική φυσιολογία, ώστε ένα διαφοροποιημένο κύτταρο να μπορέσει —ή να μην μπορέσει— να προσαρμοστεί σε μια αναπτυξιακή μετάβαση;
